Ogrody Myśli

Uciekły mi... A były tak blisko! Widziałam ich strukturę, kształty, kolory. Migotały, jak promienie słońca łaskoczące taflę jeziora podczas zachodu. Niemal odczuwałam w dłoniach ich temperaturę. Zmysły wariowały od szerokiej gamy smaków, jak wielowarstwowy tort z ulubionej cukierni. Pachniały porankiem - nieco wilgotnie i rześko. Wydawać, by się mogło, że wybiły się w mojej pamięci trwale. Lecz zaraz, gdy opuszki palców zetknęły się z przyciskami klawiatury, obrazy tak wyraźne w mojej  głowie za czę   ł y      p  ł     o        w  i      e         ć       .   .      . Uciekły... I znowu milczałam. A Ty unosiłeś się gniewem, myśląc, że Cię ignoruję. Gdybyś tylko zechciał spojrzeć mi w oczy i w nich szukać odpowiedzi... _____________________________________________________________________________________________________ Nomad

Jak długo jeszcze każesz mi stać nad sobą, wytykać moje błędy i szukać dziur w mojej osobowości? W i e m . Moje rozczłonkowane ciało już dawno gnije. Rozrzucone po całym domu. Skaziło powietrze cierpkim smrodem umierających marzeń. Poddałem się. Już nie chcę zszywać członków. Jak rozbite lustro mojej przyszłości chcę zostać poddany recyklingowi. Góra śmieci to nie moje przeznaczenie, tym stała się moja dusza, kiedy spróbowałem ż y ć . . . życiem człowieka. _____________________________________________________________________________________________________ Nomad

Dryfuję w oceanie czasu, nie jestem ani tu ani nigdzie innej. Uciekam od Waszej miłości, marzeń i rzeczywistości. Nic co przemijające na tym świecie nie jest mi atrakcyjne. Urodziłem się najsłabszym z gatunków. Urodziłem się artystą. Dlatego niechybnie umrę młodo, a pochowają mnie z moimi ideałami. _____________________________________________________________________________________________________ Nomad

__________… Powinnam zacząć jednak nieco inaczej – „___”. ______? Cóż, chyba faktycznie nie wiem. Do  której  z  Nas  piszę tym razem? Ani  która  z nas  jest  adresatem? Czy jest… N i e      w i e m ... Co się tu dzieje, a co jest w mojej głowie – wszystko jest takie niejasne. Granica między szaleństwem fikcji a rynsztokiem rzeczywistości jest tak cienka, że nie jestem w stanie jej ujrzeć. Może nigdy nie istniała. . . . A może to ja jestem niebytem? Kiedy słyszę Twój głos Panie Drżę ze strachu Nie podołam. Myślę. Bo słyszę, jak mówisz do mnie. Słyszę, ale nie rozumiem. Gdyby życie nie było życiem… Może bym je nawet pokochała? Gdyby ludzie nie byli ludźmi… Może chciałabym istnieć? Wszystko jest takie nieostre,  Miłość  już dawno odeszła z mojego serca. Zgodnie zarządziliśmy tym rozrusznikiem, odcinając akumulatory podnieceń. Tak by nic nie był...